Vertellen over iets schiet vaak te kort. Woorden blijven woorden, ook al probeer je nog zo expressief een verhaal te vertellen. Woorden komen pas tot leven wanneer je met al je zintuigen datgene achter de woorden ervaart.
Neem nu het woord ‘zomer’. Oppervlakkig gezien denk je hierbij aan een seizoen, een vierde van een jaar. Aan warmte. Maar daar begint het juist. Daar begint de associatie. Bij warmte denk je aan luchtige kleren, aan zomersolden. Aan dollen in het park en spelen met water om wat verkoeling te krijgen. De zon op je huid voelen branden, de geur van zonnecrème en het zalige gevoel van de massage die je gratis bij het insmeren krijgt. Maar vooral denk je aan die heerlijke vakanties die de zomer weer beloven. De tijdschriften schreeuwen de last minutes bijna uit, reclameborden verblinden je met de mooiste stranden langs de kant van de weg.
Steeds dringender baant die reiskriebel zich een weg van je diepe binnenste naar je hand, klaar om het nodige geld uit je portefeuille te halen en te overhandigen aan die leuke dame van het reisbureau.
En wanneer het eindelijk zo ver is, lijkt het wel alsof je op een sneltrein richting einde vakantie zit. Je kan nog zoveel passionele kussen van je geliefde krijgen, het zijn er nooit genoeg. Zoveel alcohol drinken, maar je dorst gaat niet over. Het lachen moet blijven doorgaan, de zon moet blijven branden, eb en vloed moeten elkaar blijven opvolgen, maar de tijd zou moeten blijven stilstaan. De zomer glipt als zand tussen je vingers vandaan.
Tot je op een punt komt waarop je stopt met treuren om de verloren uurtjes, gestolen achter hoek of kant, luidruchtig open en bloot of gewoon soezelend. Dat is het punt waarop je tegen jezelf zegt: “Zomer staat synoniem voor prachtige tijden.” Dan besef je dat deze drie maanden juist zo speciaal zijn omdat ze eindig zijn. Een leven lang zomer zou de glans wegnemen van de cocktails op het strand, de adembenemende culturen, al die interessante mensen en plaatsen. Dan kan je weer beginnen dromen over de tijden die nog zullen komen, die in contrast staan met het andere drie vierde van het jaar.
Na al die introspectie kan je tegen jezelf zeggen: “Zomer is prachtig omdat er een einde aan komt. Want elk einde staat gelijk aan een nieuw begin.”
‘Zomer’ is het woord dat leeft in je fantasie in de herst, winter en lente. ‘Zomer’ komt tot leven en gaat weer slapen, met zalige dromen tot gevolg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten