Ik ben naar school geweest om mijn individueel traject in orde te brengen. Een traject speciaal voor mij, omdat ik nu eenmaal een moeilijk mens ben. Als ik gewoon blij had kunnen zijn met mijn studiekeuze, had dat helemaal niet gehoeven. Maar er is helemaal geen garantie op succes als je je inschrijft voor een bepaalde opleiding. Er mogen dan nog zoveel infodagen zijn, je kan nooit voor honderd procent zeker zijn dat iets je gaat liggen. Lerarenopleiding is leuk en interessant, maar Nederlands ligt me nu eenmaal niet. Ik had dromen over begrijpend lezen, literatuur, poëzie en theater. Maar op den duur zat ik toch gezellig zinsontleding te geven aan ongeïnteresseerde mannetjes van twaalf.
Eigenlijk zou een opleiding een niet-tevreden-geld-terug garantie moeten hebben, zoals bij yoghurt. En liefst zou ik al die vervelende uren van les volgen, studeren, stage voorbereiden en irritatie ook graag terugkrijgen. Ik heb een jaar van mijn leven verspild aan die fijne vrouw van Nederlands, die er een hobby van maakte om mensen op basis van hun stem en uitspraak de grond in te boren.
“Gy moocht van my branden in den Helle, myne vrouwe. Samen met uwe seer geliefde niet te versmaden theaterstukken.”
Zo denk ik wel vaker over iets na. Hoeveel tijd, bloed, zweet en tranen verspilt men wel niet aan dingen die achteraf nutteloos bleken te zijn. Relaties bijvoorbeeld. Hoe vaak wens ik wel niet dat ik de tijd zou kunnen terugkrijgen die ik vergeefs heb gestoken in verkeerde personen. De gevoelens die ik heb verspild aan mensen die ik prioriteit maakte, maar die mij maar als een optie zagen. De frustratie bij het besef dat het helemaal niet goed zit en de moeite die je moet doen om uit die situatie te raken.
Een mensenleven kan een puinhoop zijn.
Beeld je in dat alles perfect moest gaan in je leven, met de juiste keuzes en de juiste mensen. Utopie, en misschien ook maar gelukkig. Hoeveel briljante boeken en films zouden er dan niet geschreven en gemaakt geweest zijn. Alleen maar plaatjes over the picture perfect. Ik kan zo al een tiental mensen bedenken die spontane kotsneigingen zouden krijgen. Dus misschien is al het drama en al die pijn toch nog voor iets goed. De meeste briljante mensen werden gekweld door pijn. Van Gogh: check. Frida Kahlo: check. Annie M. G. Schmidt: check. Van het leven van Einstein weet ik niks af, maar ik weet zeker dat ook hij een zwaar bestaan had, al was het maar door een kat met nierstenen.
Sublimatie is het antwoord. En als ik dat dan weer koppel aan mijn verkeerde studiekeuze kan ik alleen maar besluiten: Zonder die foute beslissing was ik zoveel misgelopen in mijn leven. Niet over nadenken, gewoon aannemen en glimlachen. Dat is de juiste beslissing in vele gevallen.
En voor wie het zich moest interesseren: Vanaf dit jaar begin ik met Plastisch Opvoeding. Het bestaan van de zoveelste gekwelde artieste begint.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten